|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park Wilsona w Poznaniu powiat grodzki Poznań Park Wilsona jest jednym z najbardziej zadbanych, a także najpiękniejszych i najciekawszych parków Poznania. Jest najstarszym ogrodem botanicznym. Powstał w 1834 roku na terenie dawnej szkółki drzew i krzewów według dyrektora Ogrodów Miejskich – Hermana Kube. Usytuowany jest między ulicami Głogowską, Berwińskiego a Matejki, blisko dworca PKP. Zajmuje powierzchnię około 7 ha. Park podzielony jest na dwie części: geometryczną oraz krajobrazową. W części geometrycznej znajduje się palmiarnia, największa atrakcja parku, a także muszla koncertowa. Część krajobrazowa składa się z dwóch sztucznych stawów zasilanych przez strumień spływający z wybudowanego tam alpinarium. Stawy te zamieszkane są przez ptactwo wodne. Przy głównym wejściu od ulicy Głogowskiej znajduje się popiersie Thomasa Woodrowa Wilsona dłuta Gutzona Borgluma. Park został nazwany jego imieniem w 1990 roku. Jego wcześniejszym patronem był Marcin Kasprzak. Prócz popiersia Wilsona w parku znajduje się odlew rzeźby Perseusza i Andromedy. Wśród rosnących w nim drzew znajdują się chronione jako pomniki przyrody: platan i wierzba. Na terenie Parku Wilsona zwiedzać można wraz z przewodnikiem historyczny schron przeciwlotniczy z roku 1944. Dziś parkiem opiekuje się Palmiarnia Poznańska. Historia Park Thomasa Woodrowa Wilsona jest najstarszym parkiem publicznym w Poznaniu. W 1834 roku Niemcy założyli w Poznaniu Towarzystwo dla Upiększania Miasta Poznania. Towarzystwo to postawiło sobie cel upiększenia miasta poprzez zakładanie kwietników, zadrzewianie ulic i placów. Na terenie obecnego parku powstała wówczas szkółka drzew i krzewów ozdobnych, która istniała do końca XIX wieku. W 1902 roku Towarzystwo przekazało swój majątek miastu, po warunkiem zobowiązania do utrzymywania na tym terenie parku. Szkółka została przeniesiona na Jeżyce, a na omawiany teren został w części przekazany na budowę szkoły, a na pozostałym obszarze założono “Ogród Botaniczny pomyślany jako ogród ozdobny, służący do wypoczynku i rozrywki. Nazwa Ogród Botaniczny pochodziła stąd, że na działkach hodowano rośliny służące szkołom, do celów dydaktycznych” [Szafran Helena, Miasto Poznań i okolice]. Park o powierzchni ok. 7 ha został udostępniony poznaniakom jeszcze w tym samym roku, choć prace przy jego urządzaniu trwały do 1904 roku. Projektantem był dyrektor Ogrodów Miejskich Hermann Kube. Park miał dwie wyraźnie odmienne części: krajobrazową oraz geometryczną (w stylu francuskim). W części nieregularnej zaprojektowanej w stylu angielskim znajdował się staw, alpinarium i półwysep wypoczynkowy, zaś w część regularna miała wyraźnie zarysowane kwatery kwiatowe. W 1910 roku na terenie przylegającym do części francuskiej parku wybudowano Palmiarnię w ramach Wystawy Wschodnioniemieckiej Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa, teren wystawy włączono w granice parku w 1911 roku. “W 1926 r. dla uczczenia 150. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej – park nazwano imieniem amerykańskiego prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona (1856-1924) laureata pokojowej Nagrody Nobla, który w 1918 r. opowiedział się za utworzeniem niepodległego państwa polskiego. Wśród zieleni ustawiono wówczas głaz upamiętniający rocznicę niepodległości USA (...) W 1928 r. park włączono do terenów – Powszechnej Wystawy Krajowej – pojawiło się w nim kilka pawilonów wystawowych oraz nowa palmiarnia. W 1931 r. odsłonięto w parku pomnik T. W. Wilsona, ufundowany przez Ignacego Paderewskiego. Autorem pomnika był rzeźbiarz amerykański Gutzon Borglum, znany z monumentalnych rzeźb głów czterech prezydentów, wykutych w skale Góry Rushmore w Dakocie Południowej. Pomnik i głaz zniszczone zostały przez hitlerowców” [http://www.poznan.pl/]. W 1951 r. park otrzymał nowego patrona, do 1990 roku park nosił imię rewolucjonisty Marcina Kasprzaka. W 1963 roku, w miejscu gdzie wcześniej stał pomnik Wilsona – przy wejściu do parku – ustawiono pomnik Kasprzaka. W latach 90-tych XX wieku, kiedy park wrócił do swej wcześniejszej nazwy pomnik zastąpiono popiersiem prezydenta Wilsona dłuta Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej, zaś pomnik Kasprzaka trafił do jego rodzinnej. Obecnie w parku znajdują się również rzeźba Perseusza ratujacego Andromedę z 1891 r. (pierwotnie stała na placu Ratajskiego, w parku od 1956 r.) oraz muszla koncertowa z 1936 roku. “W 1992 r. przystąpiono do gruntownej restauracji parku, której projekt opracował Bernard Lisiak. Zrekonstruowano m.in. wejście główne, gdzie na postumenty wróciły dwie rzeźby Edwarda Haupta, przedstawiające dzieci na rybie (ustawione tam przed PWK), odtworzono taras wokół fontanny, a cały park został ogrodzony. W ostatnim czasie ustawiono w parku kilka okazałych głazów, narzutowych. Wśród rosnących w nim drzew znajdują się m.in.: platan o obwodzie 410 cm i wierzba (430 cm), chronione jako pomniki przyrody” [http://www.poznan.pl/]. Przyroda W Parku Wilsona zaobserwować możemy bardzo bogaty drzewostan oraz niezliczone okazy gatunków krzewiastych oraz roślin niskich. Już w 1926 roku w parku występowało 260 gatunków i odmian drzew i krzewów. Na powierzchni blisko 7 ha rośnie “kilkaset drzew i około 0,7 ha skupin krzewów. Na 1300 m2 ocenia się powierzchnię kwietników, a 2,0 ha zajmują trawniki. W trzech położonych na terenie parku stawach oglądać można roślinny wodne. Łączna powierzchnia wszystkich stawów wynosi około 0,3 ha (staw duży o powierzchni 2436 m2 i średniej głębokości 1,10 m, staw pośredni 374 m2, staw górny 174 m2)” [http://www.palmiarnia.poznan.pl/przewodnik/park.html]. Najcenniejszymi drzewami w parku są: platan o obwodzie 410 cm i wierzba (430 cm), chronione jako pomniki przyrody. Od strony północnej parku znajdują się dwie aleje lipowe. Najliczniej występującymi drzewami w parku są: klon pospolity (Acer platanoides), klon jawor (Acer pseudoplatanus), dąb szypułkowy (Quercus robur), lipa drobnolistna (Tilia cordata). Spotkamy także: robinię akacjową (Robinia pseudacacia), świerki pospolite (Picea abies), brzozy brodawkowate (Betula pendula), kasztanowce zwyczajne (Aesculus hippocastanum), buki (Fagus sylvatica), graby pospolite (Carpinus betulus), cisy pospolite (Taxus baccata), klony polne (Acer campestre), klony srebrzyste (Acer saccharinum), potężne platany klonolistne (Platanus x hispanica), jesiony wyniosłe (Fraxinus excelsior), daglezje (Pseudotsuga), orzecha szarego (Juglans cinerea) i sosnę czarną (Pinus nigra) . Krzewy reprezentowane są głównie przez śnieguliczke białą (Symphoricarpos albus) i jaśminowce wonne (Philadelphus coronarius), występuje też lilak pospolity (Syringa vulgaris), forsycja (Forsythia) i magnolia (Magnolia). Przy wejściu od ulicy Głogowskiej znajdziemy miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), w pobliżu stawów cypryśnika błotnego (Taxodium distichum) a na przeciw cypryśnika rośnie tulipanowiec amerykański (Liriodendron tulipifera). EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
